विदेशात कोरोनाचा 14 दिवस quarantine चा अनुभव


अनिल  सुभाष राजीवडे

14 एप्रिल ला इंडिया ते एथोपिया, आफ्रिका असा प्रवास केला होता सगळे लोक सांगत होते जगावर कोरोनाचे मोठे संकट चालू असताना तू कशाला जातो भारत सोडून पण एवढंच काय तर आत्तापर्यंत मी बरेच देश फिरलो पण वडील (अप्पा) मला कधीच म्हटले नव्हते की, तू या देशात जाऊ नको  त्या देशात जाऊ नको पण आता येण्याच्या आधी फोन करून म्हटले अरे कशाला जातोस एवढा प्रोब्लेम चालू असताना साहेबांना सांग आत्ता जाऊ शकत नाही म्हणून पण काय करणार कंपनीचे काम आहे साहेबांचा आदेश  होते आणि आफ्रिकेमध्ये कोरोनाचे पेशंट पण नव्हते त्यामुळे रोहित(Electrical engineer)  आणि मी 14 तारखेला आलो..
कामाला सुरुवात केली आठ दिवस झाले सर्व व्यवस्थित चालू होते.
23 एप्रिल थोडा ताप आला होता थोड घशात खवखव करत होत मनात शंका सतवायला लागली की आपण कोरोणा चा बळी तर पडणार नाही ना?
रात्रभर विचार करत राहिलो काय करायचं भीतीने निम्मा तर खचलो होतो, विचार करत राहिलो उगाच आपण जगावर कोरोणाचे संकट असताना प्रवास केला रात्रभर झोपही लागली नाही, विचार केला आपल्याला खचून चालणार नाही सकाळी उठून ऑफीस ला निघालो पण ताप वाढत चालला होता आता काय करायचे मोठा प्रश्न पडला होता जर आपण म्हटलो ताप आला आहे तर सर्व लोक आपल्याकडे वेगळ्या नजरेने पाहणार शेवटी विचार केला आणि ऑफीस शेजारी आमच्या तील काही लोक राहत होते त्यांच्या रूमवर जाऊन झोपलो व माझे सहकारी रोहित आणि किरण ला सांगितले ऑफिसमध्ये सांगा अनिल ला ताप येत आहे म्हणून पण  ते सांगायच्या अगोदरच बातमी वाऱ्यासारखी पसरली अनिल ऑफिसला का आला नाही म्हणून तो पर्यंत सगळ्या ,(जवळजवळ 80)लोकांनी काम बंद केले सगळे कामगार विचार करत राहिले की आपण अनिल सोबत काम केले आहे आपली पण चाचणी करावी लागणार व लोकांनी काम बंद केले व जोपर्यंत नक्की काही कळत नाही तो पर्यंत आम्ही काम करणार नाही असे इथोपियन लोक बोलायला लागले, मग तर मला खूप भीती वाटत होती. काय करायचे मला समजत नव्हते त्यात आफ्रिकन देशामध्ये औषध उपचार व्यवस्थित भेटत नाही हे पण मला माहिती होत पण माझ्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता विचार करत राहिलो शेवटी आपल्या नशिबात आहे ते होईल असा निश्चय मनाशी केला तोपर्यंत ऑफीस मधील लोकांनी एथोपियन हॉस्पिटल ला संपर्क करून माझी माहीत दिली व त्यांनी सांगितले थोड्या वेळात तपासणी करण्यासाठी डॉक्टर येतील म्हणून, आम्ही एकूण नऊ जण चिंता करत राहिलो व सर्व ठीक होण्यासाठी देवाकडे प्रार्थना करत राहिलो. आम्ही राहत होतो त्या परिसरात सगळी शांतता पसरली सगळे आमच्या कडे वेगळ्या नजरेने पाहू लागले.
 आम्ही सगळे चिंतेत बाल्कनी मध्ये यायचे परत आतमध्ये जायचे आमच्या घराजवळ चार पाच गाड्या उभ्या होत्या सगळे डॉक्टरांची वाट पाहत होते. माझ्या मनात विचार येऊ लागले आपण हॉटेलमध्ये जाताना येताना सनिटाईझर वापरत होतो नाश्ता करताना पण कोणाच्या जवळ बसलो नाही, हॉटेल मध्ये एक चिनी दिसला होता तर  त्याच्या पासून आपण तर फिरकलो पण नाही मग आपला संपर्क आला कोठे ह्या विचारात मी पडलो, तोपर्यंत सगळ्यांचे लक्ष डॉक्टरांच्या गाडीकडे लागले होते तेवढ्यात एकजण आला म्हटला साहेब डॉक्टरांची गाडी आली तो पर्यंत डॉक्टरांची टीम चार ते पाच गाड्या आल्या होत्या.
मला वाटायला लागले की हे लोक आपल्याला घेऊन गव्हरर्मेंट हॉस्पिटल मध्ये घेऊन जाणार, आमचे लक्ष डॉक्टरांच्या गाडीकडे लागले होते, डॉक्टर उतरले व त्यांनी कोरोणा सुरक्षा किट काढून परिधान केले व माझ्या दिशेने येऊ लागले मी त्यांना पाहिल्यावर (ड्रेस, मास्क) माझी अवस्था जिवंत असून मेल्यासारखी झाली होती तरीही मी सावरत त्यांच्या समोर गेलो ते जवळजवळ वीस फुटावरून माझ्याशी बोलू लागले व सर्व माहिती घेतल्यावर 14 दिवसासाठी आम्हाला नऊ जणांना कोरांटायीन केले. काय करावं समजत नव्हते ताप ,डोकं तर दुखत होते, तर मग मी सर्वांना सांगितले की मी एक रुममध्ये झोपतो तुम्ही वेगळ्या रूम मध्ये झोपा पण माझे सहकारी रोहित आणि किरण काही आयकायला तयार नव्हते ते तर म्हटले की जाउद्या काही घाबरु नका जे काय होईल ते सगळ्यांचे होईल त्यावेळेस मला जरा धीर आला पण तो त्यांचा आगाऊपणा होता असे मला वाटत होते कारण कोरोनाने सगळे जग अस्वस्त झाले आहे आणि हे सांगत आहे आपण एका रुममध्ये राहू शेवटी त्यांनी माझी गादी उचलून एका रुममध्ये टाकली सगळे झोपले पण मी रात्रभर विचार करत राहिलो झोप लागत नव्हती. चुकून आपल्याला जर कोरोनाची लागण झाली तर आपलं काही खरं नाही कारण येथे व्यवस्थित उपचार भेटणार नाही, आपली सगळी स्वप्न अधुरी राहणार आपल्याला काय झाले तर घरी कसे होणार, मुलांचे शिक्षण कसे होणार,घराचे हप्ते कोण भरणार असे सगळे प्रश्न डोळ्यासमोर येत होते.आणि येथे आपण सर्वाच्या बरोबर काम केले आहे म्हणजे त्यांना पण याचा संसर्ग होणार ही भीती सुध्धा मनात राहून राहून येत होती.
सकाळ झाली मी घरी फोन केला तर घरी काय सांगायचे सगळे प्रश्न डोळ्यासमोर उभे राहायचे, त्यामध्ये डॉक्टरांनी गोळ्या पण दिल्या नाही आपला आजार कसा बरा होणार याची चिंता वाटू लागली आणि भारतामधे लॉकडाऊन असल्यामुळे परत येण्यासाठी सुद्धा विमाने बंद होती त्यामुळे अजुन टेंशन येऊ लागले. सकाळी घरी फोन केला पण काय सांगायचे सुचत नव्हते,असे वाटत होते अप्पांच्या एकले असते तर बरे झाले असते, अश्रूंचा बांध फुटत होता, डोळ्यासमोर मरण पाहत होतो पण जर घरी माझी अशी परिस्थिती कळली तर घरचे काळजी करत राहतील त्यांना फक्त सांगितलं की आम्हाला सर्वांना कोरणटायिन केले आहे बाकी सगळे व्यवस्थित आहे.
सकाळी जेवण बनवण्यासाठी आमची कूक आली पण तिला कोणीतरी सांगितले की येथे कोणालातरी कोरोणा झाला आहे रात्री डॉक्टर आले होते तर ती क्षणाचाही विलंब न करता तिची बॅग घेऊन पळत सुटली.
मी सरांना ( M G Sir)फोन केला त्यांना परिस्थिती सांगितली त्यांनी मला धीर देत म्हणाले (Anil just maintain your confidence that all is well. Keep saying prayer and donot think about fever. Believe all will be well and that you are blessed with good health)  मी तेथील कंपनीत बोलून जेव्हा विमाने चालू होतील तेव्हा तुझी भारतात येण्यासाठी तिकीट करायला सांगतो, मी म्हटलो ठीक आहे दुसरा माझ्याकडे सुद्धा पर्याय नव्हता. मला कळत नव्हते काय करावं ते यांनी काही मेडीसिन पण नाही दिली तर बरं कसे होणार. येथील मॅनेजर शी बोललो कमीत कमी लोकल डॉक्टर ला तरी दाखवा म्हणजे ते काहीतरी मेडीसिन वगेरे देतील पण कोणताही डॉक्टर चेकिंग करण्यासाठी तयार नव्हता आणि जर शासकीय हॉस्पिटल मध्ये नेले तर अती भयानक होईल कारण तेथील परिस्थिती गंभीर आहे तेथे कोणाला आतमध्ये पण जाऊन देत नाही त्यामुळे ते लोक मला तिकडे पाठवायला घाबरत होते अशी परिस्थिती त्यांनी आमच्या ऑफिस मध्ये सांगितली आणि हे सर्व मला समजल्यावर  अजुन चिंता वाढली. मग आम्ही येताना भारतातून काही मेडीसिन (painkillers)आणलेल्या होत्या त्या घेत राहिलो. आणि व्हॉटसअप वर बरेच मेसेज यायचे की गरम पाण्यानी गुळणी केल्यावर कोरोनाचे विषाणू घशामध्येच मरतात, तर मी दररोज सकाळी आणि संध्यकाळी मिठ आणि गरण पाण्याच्या गुळण्या करत होतो. कोणीतरी मेसेज टाकला होता
गरम पाण्याची वाफ घेतली तर विषाणू मरतात, तर मी नाक भाजस पर्यंत गरम पाण्याची वाफ दिवसातून दोन वेळा घ्यायचो.
1दिवस झाला,2 दिवस झाला दररोज बातम्या पहायच्या पण सगळीकडे कोरोना, कोरोना, कोरोना शेवटी बातम्या पहायच्या बंद केल्या कारण दिवसेंदिवस पेशंट वाढत चालले होते.
शेवटी चार दिवसानंतर एक डॉक्टर तपासणी करण्यासाठी तयार झाला तो पण रात्री 8 वाजता तपासणी साठी आला चेक केल्यानंतर त्यांनी घाबरायचे काही कारण नाही म्हटला कोरोणा ची लक्षण दिसत नाही म्हटले पण आपल्याला 14 दिवस वाट पाहावी लागणार, कोरोणाची लक्षण नाही म्हटल्यावर थोडा जीवात जीव आला तो पर्यंत सर्वांना कळले होते की अनिल आफ्रिकेत आजारी पडला म्हणून सर्वांचे फोन चालू झाले पण त्यांना मी सगळे व्यवस्थित आहे असे सांगत होतो ज्यावेळी 14 दिवस झाले त्यादिवशी सुटकेचा निःश्वास सोडला व डॉक्टरांनी सर्वांना काम चालू करायला सांगितले व मी डॉक्टरांकडे चेकिंग साठी गेलो रक्त चेक केले तर डॉक्टरांनी   टायफर्ड असल्याचे सांगितले.
असो....एवढंच सांगतो तूच आहे तुझ्या व इतरांच्या जीवनाचा शिल्पकार.

नियम पाळा कोरोणा टाळा.

जीवनावश्यक काहीच नाही... जीवनच आवश्यक आहे......

-अनिल राजीवडे.
9637848855

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

[blogger]

Contact Form

Name

Email *

Message *

Powered by Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget